Snowboarden in Andorra

Waar de pistes net zijn geopend

Na het nieuws dat Pic du Midi dicht is, precies op het moment dat wij in de buurt zijn, wordt er snel omgeschakeld; nu houden we budget over om te snowboarden in Andorra! Na een geweldige beklimming wordt het kleinste land van Europa bereikt. En de sneeuw kan niet verser!

Onderweg naar Andorra

De planning wordt wat overhoop gehaald, daarom is het besluit snel genomen; er gaan kilometers gemaakt worden. Op naar Andorra. Voor de eerste keer maken we gebruik van een Franse tolweg, maar lang duurt het niet. De kosten lopen snel op en als het navigatiesysteem ons van de tolweg afstuurt sputteren we niet tegen. De reden waarom het navigatiesysteem de tolweg vermeed is nog steeds een mysterie. Maar ondertussen zijn we erachter dat de Garmin zo zijn rare trekjes kent. Zo blijkt ook de N20, een hoofdweg van Frankrijk naar Andorra, afgesloten. Volgens de Garmin onbegaanbaar door landslides. Hij toont enkel nog een alternatieve route, goed 200 kilometer om. We besluiten de Garmin niet blindelings te volgen en in Foix navraag te doen bij het Office du Tourisme. Vriendelijk wordt ons verzekerd dat de weg open is, het lijkt er zelfs op dat de vraag vaker gesteld wordt. Op een iPad laat ze via verschillende apps de staat van de wegen zien. Goed begaanbaar en sneeuw vrij gemaakt, ja er ligt al veel sneeuw vertelt ze.
Tegen het advies van de Garmin in rijden we stug door over de N20 en zonder problemen. In het bergdorpje Hospitalet op 1300m hoogte wordt voor het eerst overnacht in de sneeuw. Er is geen stroom, direct een goede test voor de accu en boiler. Blijft de camper vannacht warm zonder dat de accu leeg raakt? Zonder problemen! De volgende ochtend is het file rijden, met schitterend uitzicht, tot Andorra. De pistes zijn net een dag eerder geopend (zaterdag) en veel Fransen willen daar direct gebruik van maken. Hier scherpen we het hoogte record met de camper aan: 2150 meter.

Snowboarden in Andorra

Veel Fransen stoppen bij de eerste skiliften die ze zien. Via de tunnel rijden we verder Andorra in. Hiermee wordt de file omzeilt en kostbare tijd om in Grau Roix te komen bespaart. In Grau Roix overnachten we (op 2150 meter) naast de skiliften, ideaal. De skiliften geven toegang tot het Grandvalira skigebied, die zo een 200 kilometer aan skipistes telt. Helaas zijn, omdat het pas de tweede dag is dat het gebied open is, nog niet alle pistes begaanbaar. Maar dat mag de pret niet drukken. Na het huren van de snowboards en het kopen van een snowboardbroek voor Lars halen we de skipassen. Het zit mee, er wordt nog geen voltarief gerekend.
De pistes zijn goed geprepareerd en de sneeuw is simpelweg gruwelijk. Het hele gebied is voorzien van stoeltjes liften en druk is het geen moment. De afdalingen zijn niet mega lang, maar prima om ons een dag lang te vermaken. Opvallend is dat veel pistes een uitvlakkend gedeelte hebben maar daarna kan er weer snelheid gemaakt worden. De dag bevalt goed en Andorra is zeker het aanraden waard om te skiën of snowboarden. De pistes en ook het materiaal zijn van goede kwaliteit. De volgende dag is het een lastige beslissing, weer een dag de piste op of laten we het hierbij? Aangezien nog niet alle pistes open zijn en het een redelijk aanslag is op het budget, wordt er een wijs besluit genomen om verder Andorra te verkennen.

Natuur en tax free heaven

Andorra ligt in een dal tussen tientallen pieken van de Pyreneeën. Grau Roix is een van de hoger gelegen punten dus met de weg naar beneden krijgt het campertje wat rust. Als eerste staat de hoofdstad, Andorra la Vella, op het programma. Onderweg nemen we een Argentijnse liftster mee en binnen 45 minuten arriveren we in het centrum. Dat Andorra veel wordt aangedaan om te shoppen is ons bekend, maar dit is bizar. Het lijkt één grote winkelstraat waarin warenhuizen elkaar afwisselen. Bij het Oficina du Tourisme vragen we wat Andorra nog meer te bieden heeft, door de sneeuw is niet alles goed bereikbaar. Eén glacier lake is het bezoeken waard, maar het eerste uitzicht op twee enorme rood-witte masten verpest het een beetje. En dit gevoel werd erger toen daarna een grote betonnen dam in zicht kwam. Op het moment dat we in de zomer in de buurt zijn van Andorra komen we zeker een keer terug. Voor nu is het genoeg met de temperaturen onder de nul. Op naar de zon en zee, op naar Spanje.


«

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *