Van Queenstown naar de Milford Sound

We trekken dieper het binnenland van Otago in, op weg naar Queenstown. Dé adrenaline hoofdstad van Nieuw-Zeeland. Zoals in het vorige verhaal te lezen viel vertrekken we vanuit Dunedin. Het weer was niet prachtig en halverwege de middag besluiten we dat we beter op de weg kunnen zitten, opzoek naar mooier weer. Eigenwijs als we zijn kiezen we de langere route (snelweg 87 en 85), onder het mom van dan zien we meer.

We zien genoeg, maar Queenstown zullen we niet dezelfde dag nog gaan halen. Het is 18:30 als we zo goed als langs het St. Bathans Recreation Reserve rijden. Een gratis DOC camping net over de helft van de route, tussen het hoge gras met uitkijk om de omgeving slaan we kamp op. De volgende ochtend vervolgt de route zich en de wegen zijn schitterend, kronkelend langs rivieren en meren in de dalen van de bergen. Dwars door de fruitstreek van Otago. Queenstown komt dichterbij als we langs de brug komen vanaf waar als eerste is gebungeejumped. En nog steeds wordt er vanaf gesprongen, in een redelijk ramp tempo. Het is een populaire toeristische attractie, door de eerdere problemen met de bus besluiten wij met pijn in het hart er niet vanaf te springen. En dat bleek geen verkeerde keuze.

Weer pech: Queenstown

Als we bijna in Queenstown zijn slaat de motor weer warm uit. We dachten dat dit probleem verholpen was in Dunedin maar blijkbaar toch niet helemaal. Het blijkt nu de andere koelwater-slang te zijn. De toevallig passerende postbode wijst ons een weg naar een garage in Arrowtown, waar we voor de volgende teleurstelling komen te staan. Hoewel het maandag was en de garages open waren was het eind december, de vakantie periode komt eraan en dat betekend drukte in garages van iedereen die zijn auto wilt laten controleren. Voor ons was geen plek, een ander grapt woensdag. In Queenstown horen we bij nog 4 garages hetzelfde verhaal, tot de vijfde meteen naar de auto wilt kijken en onze situatie gelukkig begrijpt.

We lopen Queenstown in om te kijken wat er hier allemaal te doen is. Het doet ons denken aan Surfers Paradise in Australië, veel hotels en motels en ingericht voor het toerisme. Maar hierdoor ook gelijk veel leuke eettentjes en barretjes en prima faciliteiten. Aan het eind van de middag is ons huis weer klaar om de weg op te gaan, maar nog wel met een verrassing. Enkele riemen in de motor waren dusdanig versleten dat ze elk moment konden klappen, een nog groter potentieel probleem dus. We maken een afspraak voor de volgende dag en zoeken voor de avond een campsite op net buiten Queenstown, aan Lake Wakatipu (met 80 kilometer het langste meer van Nieuw-Zeeland).

Roadtrippen naar de Milford Sound

Op de camping ontmoeten we een aantal Nieuw-Zeelanders die op reis zijn in eigen land en één die bevriende Canadezen zijn Nieuw-Zeeland laat zien. Het gesprek komt laat op de avond op de Milford Sound, iedereen wil nog gaan dus waarom niet samen? Met drie bussen sterk zullen we de volgende dag vertrekken, nadat onze bus eerst is gemaakt natuurlijk. Het weer is wisselvallig als we ‘s middags richting Te Anau rijden. Ook deze route gaat door prachtige valleien, langs verschillende meren en we stoppen dan ook geregeld om het nog beter op ons in te laten werken. Te Anau is de toegangspoort naar de Milford Sound en de een van de laatste mogelijkheden om de tank vol te gooien, het begint hevig te regenen en plotseling staan we voor een bord midden op de weg: ROAD CLOSED. We bellen de info lijn en komen erachter dat er verschillende landslides zijn ontstaan door het slechte weer. We rijden zo ver als we kunnen en slaan op de camping zo dicht mogelijk bij de wegafzetting kamp op. Met een zeil tussen twee bussen is het nog goed uit te houden, maar dat er veel regen is gevallen blijkt aan de hoge waterstand van de rivier waar we langs staan.

De volgende ochtend zou de weg rond de klok van negen weer open gaan, gelukkig staan we in de rij samen met de bus van het kajak bedrijf waarmee we zouden gaan kajakken in de Milford Sound, als dat nog maar doorgaat! Iets na negen uur wordt de blokkade van de weg gehaald en vervolgen we onze route, hoewel het weer slecht is maakt het de route wel veel mooier (denk ik). Overal zijn watervallen ontstaan en we komen ogen te kort. Na elke tunnel verwonderen we ons weer. Dit gaat zo door tot we aankomen bij het Milford Sound visitor center waar we onze gids weer opnieuw vinden. Maar met slecht nieuws, het kajakken gaat toch niet door. Het weer is te slecht om de Milford Sound per kajak te verkennen. De “cruise” schepen varen gelukkig nog wel, ook dit was nog maar de vraag, en we stappen iets later aan boord. De watervallen zijn enorm en het zijn er veel! Wat een prachtig gebied. Halverwege zijn we maar wat blij dat we niet in een kajak zitten, zelfs dit grote schip heeft af en toe moeite. Als we weer terug aanmeren blijkt het zelfs het laatste schip te zijn wat de komende uren zal uitvaren. Dat gelukkig dus toch nog meegemaakt.

Tip: Stop ook bij parkeerplaatsen en viewpoints langs de route, watervallen als “The Chasm” zijn de moeite waard en probeer o.a. de Kea te spotten!

Vanuit de Milford Sound zullen we verder rijden naar het zuiden, om onder andere het meest zuidelijke punt van Nieuw-Zeeland in Southland op te gaan zoeken. Dit in het volgende verhaal!



«

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *