Vliegensvlug langs de Catalaanse kust

Wilde flamingo's, Peniscola en een privé strand

Na de drukte van Barcelona is het tijd voor rust. Helaas, langs de Catalaanse kust is die rust niet snel gevonden. Op enkele mooie plekjes na maken we noodgedwongen kilometers richting het zuiden. Laten de kust zelfs even voor wat hij is, om uiteindelijk de droom te leven. Parkeren aan een eigen privé strand.

Poble Nou del Delta

Poble Nou del Delta, een deltagebied dat qua ontwikkeling wat achter lijkt te liggen, is de eerste stop na Barcelona. Citrusvruchten, voornamelijk sinaasappelen, worden hier geteeld. Iets dat langs de hele Catalaanse kust gebeurt. Na een hele middag rijden verdwijnt de zon snel en veranderen de wegen op de delta in een doolhof. Niet wetende welke weg verhard is, onverhard, privé of een akker op draait. Gelukkig vinden we een overnachtingsplek, aan de rand van een klein dorpje onder een heldere hemel en metershoge palmbomen. De rust is gevonden.

Als we wakker worden gaan de lokale kinderen, gekleed in uniform, naar school. De zon begint al te schijnen en het beloofd een warme dag te worden. De fietsen zijn al even niet meer gebruikt, het ideale moment om die weer tevoorschijn te halen. Het is hier vlak en het schijnt een paradijs voor vogels te zijn. Na een paar minuten fietsen doemt de eerste plas vol met reigers, zilver reigers en aalscholvers op. Iets verder, bij de uitmonding van een groot meer, houden twee oude mannen de visnetten schoon die aan een stellage hangen in het pad van water dat zijn weg zoekt naar de zee. Om de zee weer te zien volgen we het water via een onverhard pad. Tot onze grote verbazing staat daar een groepje flamingo’s. Via een ander weggetje komen we zo dichtbij mogelijk. Het beeld is op zijn minst gek te noemen. Het water is spiegelglad en de lucht is wit/grijs. De zee en de lucht lijkt één te zijn en wordt alleen gescheiden door stellages van de visserij.

Peniscola

De reden van het bezoeken van een gebied of in dit geval een stadje kan soms gek lopen. De avond ervoor zit Lars aan de telefoon met een vriend in Nederland. Om een beter beeld te krijgen van waar we precies zitten pakt hij Google Maps erbij. Al snel gaat het niet over de huidige locatie, maar wat er in de buurt te doen is. Peniscola springt eruit door de gekke naam. En het blijkt er nog tof uit te zien. De interesse is gewekt en de volgende dag vervolgt de weg naar Peniscola. De naam blijft leuk klinken, maar het stadje zelf is zeker het bezoeken waard. Niet om de hotels die aan de kust de grond zijn uitgestampt, maar enkel en alleen het stadje op de rots. Het is rustig en we dwalen rond in de straatjes en genieten van de uitzichten op de Middellandse Zee.

Die hotels langs de kustlijn zijn de reden dat er vliegensvlug langs de Catalaanse kust wordt gevlogen. Er is niets natuurlijks meer te vinden, de stranden zijn opgespoten en direct daarna start de hoogbouw. Lekker met zijn alle op elkaar. Daarna zijn er vrijwel direct plantages. Ohja en om het af te maken om de zoveel kilometer een water- of attractiepark. Genieten…

Living the dream

Een voordeel aan al dit toeristische geweld is dat er Engelse garages te vinden zijn. Wij hebben zelfs het geluk precies die garage uit te kiezen met een Nederlandse monteur. Tijdens een bergbeklimming is de ventilator van de motor er mee opgehouden, waardoor hij niet meer koelt. Gelukkig is het probleem snel gevonden, een doorgebrand relais. Binnen een uur vervolgen we onze route naar de plek waar voor drie dagen de droom wordt geleefd.

Voorbij Valencia, Alicante en Cartagena stopt het massa toerisme. De laatste stad doen we nog snel aan, op de fiets verkennen we het oude centrum en lunchen we bij Streetfood Cartagena. Een cool concept met goed eten! Het landschap begint meer te glooien en de stranden zien er een stukje natuurlijker uit. Aan een van die stranden vinden we een camperplaats. Het is druk. De eerste nacht staan we er middenin, hoewel het al een stuk fijner staat dan een parkeerplaats kan het beter. De volgende ochtend stuitten we achter een rotspunt op een kleiner strand. Met bandensporen. De weg kent een risico, een zand heuvel, maar die zijn we bereid te nemen. De heuvel blijkt geen probleem, het losse zand des te meer. Na tot twee keer toe bijna vast te zitten wordt er op het verharde zand aan de rand van het strand geparkeerd. Ook een top plek. Na een dagje snorkelen is de drang niet meer te houden, fik stoken en buiten koken. Het leven is goed!


«

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *