Spaanse fjorden

Onterecht onbekend, een gruwelijk gebied

Na goed 2,5 maand komt er een eind aan ons verblijf in Portugal. Met gemengde gevoelens is de tijd aangebroken om door te gaan. Portugal heeft een ongekende indruk achter gelaten, ons een hond gegeven en meer dan één reden om ooit terug te komen. Van tevoren wisten we dat Portugal waarschijnlijk een land is waar we ons thuis voelen, dat vermoeden is uitgekomen. Damn Portugal, wat was je heerlijk! Gelukkig weet Noord Spanje ons ook te pakken. De Spaanse fjorden staan garant voor een uniek landschap.

Roadtrippen langs de fjorden

Nieuw-Zeeland heeft ons geleerd: fjorden zijn lijp. Helemaal als de wegen dicht langs het water lopen. Na de eerste nacht aan het einde van het eerste fjord, de meest zuidelijke, worden we aan de kant gezet voor een politiecontrole. Het Nederlandse kenteken zorgt er waarschijnlijk voor dat de drugshond wordt ingezet, maar hij blijft rustig en na een kwartier mogen we de weg op met een duidelijk advies: drugs wordt hier in Spanje zwaar bestraft.

De roadtrip vervolgt zich met een stop in Combarro, waar eigenaardige huisjes een belangrijke attractie vormen. Het doel van de huisjes staat verstopt in een Spaans informatiebord. Ons vermoeden is dat ze dienen om vis te drogen. De weg volgt helaas niet altijd de kust, maar op de momenten dat hij dat wel doet zijn de uitzichten schitterend.

Surfen binnen de fjorden

Halverwege de geplande roadtriproute liggen er, op het puntje van het tweede fjord, surfers in het water. De golven zien er perfect uit en de zon straalt heerlijk. Het waait en dat maakt het wat fris maar zo een dag als dit komt niet snel weer voorbij. Helemaal met de huidige planning, daarin zien we de kust voorlopig niet. Na vijf minuten van twijfel wordt de beslissing genomen: wetsuits aan en het water in. Koud. Maar de golven zijn zoals verwacht, ideaal. Het is even inkomen maar met deze backdrop surfen is geniaal. Na anderhalf uur lopen we zonder gevoel in de tenen moe en voldaan het water uit. Heerlijk om weer eens in het water te liggen.

Koud kruipen we de camper in om door te rijden tot Praia de Manons een strand met de kenmerkende schoonheid van fjorden. Rustig water en bij eb wordt het strand tien keer zo groot. Dan is het mogelijk om te lopen naar de eilandjes die met vloed nog te ver leken om naar te zwemmen.

Cabo Fisterra en het meest westelijke punt van Spanje: Cabo Tourinan

De volgende ochtend gaat de ontdekkingstocht langs de Spaanse fjorden verder, op naar Cabo Fisterra. Om ook iets mee te krijgen van “het binnenland” van een fjord wordt er een deel afgesneden. Een kleine weg, de DP3404, doet vergeten dat de zee in de buurt is. Dorpjes liggen afgelegen en voelen aan of we in de Alpen zijn. Plots verschijnt daar de Atlantische Oceaan, kenmerkend fjordlandschap ook hier. Cabo Fisterra is een populaire plek onder de Spanjaarden, waarom precies ontgaat ons. Het is er mooi dat zeker, maar het lijkt voor de Spanjaarden een extra betekenis te hebben. Na een dag wordt het duidelijk, vanuit vroeger werd gedacht dat dit het uiterste punt van Spanje was en dat hier de wereld ophield.
Toch gek dat over de jaren heen het echte meest westelijke punt niet de trekpleister is geworden. Cabo Tourinan is uitgestorven. Op een enkel informatiebord en natuurlijk de vuurtoren na is er niets. Geen grote parkeerplaats, geen restaurant of souvenirwinkel. Een opmerkelijk verschil, maar misschien daardoor nog meer de moeite waard om te bezoeken. Met het meest westelijke punt als eindbestemming van de Spaanse fjorden vertrekken we landinwaarts, de volgende kust wordt die van de Middellandse Zee.


«

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *