Glooiende heuvels van zuid-Portugal

Vervallen industrie en rustige boerenlandschappen

Na een geslaagd Oud & Nieuw in Lissabon wordt Wouter gedropt op het vliegveld. Weer op onszelf aangewezen is het lastig om een beslissing te maken, wat gaan we doen? En waar willen we heen? Het idee om naar Marokko te gaan speelt nog steeds dus rijden we wederom richting de Algarve. Maar de route verloopt toch een beetje anders…

Terug in de Algarve

Nog wat brak van Oud & Nieuw, of misschien wel de hele week, vliegt de tijd voorbij. Zonder het door te hebben staan we na een paar uur weer in de Algarve. Helaas toont de Algarve een ander gezicht, het is guur. Elke dag vallen er regenbuien en de wind is hard. Een aantal dagen zijn zo slecht dat de camper niet wordt verlaten. Het is even wennen, maar met 100 dagen onderweg is het logisch dat er een keer slechte dagen tussen zitten. Gelukkig maken de wind en regen plaats voor de zon. De temperatuur schiet omhoog en ineens lopen we weer vrolijk buiten in een korte broek. Nu de zon zich weer laat zien, verruilen we de kust voor het koudere binnenland.

De Algarve, meer dan kust

Hoewel je over de Algarve veel hoort over de kustlijn, die inderdaad sick is, kent het binnenland ook de nodige hoogtepunten. Op de gok kiezen we een weg om het binnenland in te rijden, de N2. De goede keuze blijkt al snel, de N2 wordt op dezelfde bruine borden aangegeven als de highlights en monumenten van Portugal. We denken dat dit de oude verbindingsweg is met Lissabon, dat is leuk maar de weg is ook zonder die eindbestemming gruwelijk. De perfecte roadtrip weg. Vol met uitzichten, heuvels, scherpe en minder scherpe bochten. En het mooiste van alles, lekker rustig. Top Gear kan zich hier flink uitleven.

De eerste stop is in Ameixial, een rustig dorpje waar niet veel lijkt te gebeuren. Op een paar kinderen na zijn het vooral de typische oud Portugese baasjes die op straat te vinden zijn. En juist buiten het dorp staan de oude vrouwtjes op het land te werken. De rollen lijken omgedraaid, maar aan het plezier op hun gezichten te zien vinden ze het zo erg nog niet.

Het landschap verandert in Alentejo

Het binnenland van de Algarve is vrij heuvelachtig, wij Nederlanders noemen het waarschijnlijk zelfs bergen. Hoe verder we de provincie Alentejo in rijden hoe meer het landschap verandert. De heuvels worden uitgestrekt en maken plaats voor vlaktes. Begroeiing trekt steeds verder weg tot hier en daar een struik of een boom. Met de zon achter ons is het schitterend rijden. Op de kaart staan meerdere meren en we besluiten er naar één toe te gaan. Als een winnend lot uit de loterij is het pittoreske dorpje Mina de Sao Domingos gekozen. Puur toeval. De naam deed geen belletje rinkelen maar nadat de camper aan het meer geparkeerd en de omgeving verkend is, wordt het duidelijk. Het is een oud mijndorp. Vanaf de Romeinse tijd werd hier ijzer en koper uit de grond gehaald. En de Engelsen zijn daar nog lang mee doorgegaan (tot 1960). Nu is de mijn, maar vooral de gebouwen er omheen, in verval geraakt. Onwerkelijk en mooi tegelijkertijd.

Vanaf Mina Sao de Domingos vertrekken twee wandelingen van beide 14 kilometer. Op verschillende dagen lopen we de twee routes. De eerste, À Volta do Montado (PR 4 MTL) voert door boerenlandschappen om het meer heen. Hoewel een deel over onverharde wegen loopt, zijn de uitzichten te vet om ons daar druk over te maken. Halverwege de route staat een vervallen complex met citroen- en sinasappelbomen vol met vruchten. Dit trekt direct de aandacht. Na de rugtas te hebben gevuld verkennen we het complex. In de keuken staan nog stoelen tafels en enkele mokken. Dan wordt de opmerkelijkste ontdekking gedaan, het skelet van een schaap ligt aan het voeteneind van een bed. Hoe, geen idee.

De andere route, Rota de Minério (PR 10 MTL) neemt ons mee door het oude mijngebied. Het eerste gedeelte van de route is lijp en staat vol met oude vervallen gebouwen. Totaal anders dan een wandelroute met schitterende natuur, die heeft de mens hier aan de kant gezet. En dat is best indrukwekkend om te zien. Helaas weet de route niet lang te boeien, het laatste gedeelte terug is saai. Over onverharde wegen lopen we terug naar de camper.


«

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *